Restaurant Olivijn 1 augustus 2020, Haarlem

Via Social Media volgde ik Menno Post al een tijdje. Hij woonde, net als ik, vroeger in Appelscha. Ik heb bij zijn broer Marco in de klas gezeten en Robert (mijn man) kwam wel eens bij hun thuis. Toen we hoorden dat hij zijn eigen restaurant in Haarlem ging openen wilden we er al naar toe. Deze zomer is het dan eindelijk gelukt!

Olivijn is een mineraal en groengrijze steen wat Menno aan zijn vrouw had gegeven in haar trouwring. Een mooie romantische herinnering in zijn restaurantnaam. Op het eind van de avond krijg je een stuk Olivijn-steen te zien bij de rekening. Maar zover zijn we nu nog niet, de avond mag nog beginnen. We starten met een glas champagne op het terras in de ruime binnentuin van een prachtig monumentaal pand.

Bij de champagne krijgen we drie uitnodigende appetizers:

  • pakketje van komkommer met Hollandse garnalen en crème fraîche,
  • mini poké bowl op een wafeltje met kerriecrème, soja bonen, granaatappelpitten, zaden en pitten
  • zwart-witje van venkel met gevogelte crème en dragon

Vooral die laatste zal ik niet snel vergeten! (zie ook bij Foto’s)

De inrichting buiten is modern. Binnen namen we plaats aan een ronde tafel met grote donkerbruine leren fauteuils. De stoelen zijn wat ouder en klassieker. Wat mij betreft zou de vormgeving van binnen iets meer in de trendy stijl zoals buiten mogen worden gebracht. Dan past het beter bij alle bijzondere kunst die aan de muren hangt. Dat is trouwens een mooie samenwerking met zijn vrouw, Saskia de Wal Post, fotografe en galeriehoudster.

Menno was er zelf niet die avond, best jammer want het was natuurlijk leuk geweest om onze “oude” plaatsgenoot weer eens te zien. We kwamen speciaal naar Haarlem om van zijn kookkunsten te genieten. Gelukkig heeft hij een souschef, Gideon Teeuwen, aan wie hij alles goed kan overlaten. Gideon verraste ons met een meer gangen menu. Voor mij 6 gangen en voor Robert 7 omdat hij een gang met kazen erbij had. De eerste gang was Noordzeekrab met selderij en een groene appeldressing. Een fijne frisse start. Wat hebben we toch lekkere krab, gewoon uit de Noordzee!

Als tussengerecht kregen we rode mul met ontvelde mini-tomaten in verschillende kleuren, inktvis, drupjes eigen gemaakte mayonaise en een dressing van de tomaten (zie ook bij Foto’s). Alles wordt geserveerd op verschillend en heel mooi servies. Dus niet alleen kunst aan de muren maar ook op tafel. De wijnen passen goed bij de gerechten en worden met veel enthousiasme door de sommelier Milton Verseput toegelicht.

Het hele team is trouwens enthousiast. Ik vind het altijd leuk om te zien hoe goed ze op elkaar zijn ingespeeld en dat ze voor een losse sfeer zorgen. Wat mij opviel is dat hun kleding allemaal heel verschillend is qua stijl en er was zelf één met een vieze broek. Waarschijnlijk net geholpen in de keuken of zoiets. Het stoorde mij verder niet, het komt alleen iets onverzorgder over.

De derde gang was Griet met Opperdoezer Ronde en zeekraal. Bij Robert zat er een palingcrème bij en voor mij was dit, i.v.m. een aantal dieetwensen van mij, aangepast in een saus van sjalot en Madeira.
We vervolgen met zwezerik begeleid met groene bonen, cantharellen en een saus van ossenstaart. Wat smullen zeg! Zwezerik is voor mij vaak een favoriete topper bovenop een gerecht. Heel toevallig had ik dit laatst ook als een apart gerecht gehad, ergens in Apeldoorn. Op een andere maar net zo’n goede wijze bereid. Mooi dat het een zwezerik een eigen gang krijgt. Dit doen verder maar weinig restaurants.

En de avond is nog niet voorbij: we krijgen ons hoofdgerecht. Getrancheerde rund van oude melkkoe in eigen jus met ingemaakte wortel en een groene currysaus er omheen.
Daarna was het voor mij even pauze terwijl Robert genoot van een selectie van vijf verschillende kazen. Bij het dessert van aardbei kreeg ik mangocrème. Erbij zat geweldig sorbetijs van verveine (citroenverbena). Ik ben dol op verveine en drink het vaak als thee. Als sorbetijs is het helemaal super!

Bij de thee had Robert een stukje boterkoek gekregen. Hij vertelde toen dat ze vroeger bij Marco en Menno thuis wel eens samen boterkoek maakten. Vaak maakten ze er dan twee: een om rauw op te eten en de andere om af te bakken. Zelf genoot ik van macarons en een taartje met eiwittenschuim.

We namen een fles citrus gin mee naar huis als herinnering. Omdat ik die avond al vol zat van het wijn arrangement had ik hem nog niet geproefd. Een paar dagen later thuis heb ik er een glas van genomen en het is een frisse gin die een beetje aan limoncello doet denken. Persoonlijk vind ik deze gin lekkerder dan limoncello, die ik vaak te zoet vind. Ik drink het dan het liefst puur i.p.v. in bijvoorbeeld een gin tonic. Maar smaken verschillen hè.
Leuk weetje: het etiket van de fles citrus gin (en ook het logo van Olivijn) is ontworpen door Marco Post.